Cow Bay

In Cow Bay zijn we te gast bij Marion, een Duitse gastvrouw die met de Australische Brian is getrouwd en samen al een aantal jaren, de eco-lodge beheren, die evenals de overige woonstulpen, midden in het regenwoud is gelegen. Om elektriciteit op te wekken maakt men in dit gebied gebruik van de solartechniek en water tapt men af uit nauurlijke bronnen.

Het is een beschermd gebied, waar de meeste mensen een perceel hebben van zo'n 2,5 ha met achthonderd vierkante meter bebouwing. Dat is de maximale bouwruimte, de rest moet bestaan uit natuurlijke begroeiing en/of beplanting. De grond is hier relatief goedkoop, voor een dergelijk perceel is de prijs momenteel een dikke 120.000 dollar (80.000 euro), inclusief bebouwing en aanplant. Maar het onderhoud is wel erg intensief en de levensstandaard is hier niet goedkoop.

We praten een tijdje met Maiva, een vrouw afkomstig uit Tahiti, die haar perceel nu te koop heeft staan, om wellicht terug te keren naar haar geboorteland. Ze heeft wel dertig soorten fruitbomen op het perceel staan en prachtige bromelia's, in rood-gele kleuren. Een feest om te zien.

Het valt op, dat de mensen hier altijd open staan voor een praatje en dat ze heel ontspannen door het leven gaan. Hier staan de deuren nog gewoon open en hoeven geen spullen achter slot en grendel, wat soms wel een slordige indruk wekt, omdat eigenlijk alles gewoon wordt neergezet, hoe het uitkomt. Opruimen of ramen wassen is niet belangrijk. Auto's worden niet afgesloten en de achterbak staat meestal vol met spullen, terwijl de portieren en ramen veelal open staan. Criminaliteit en vandalisme komen nauwelijks voor. Vrijheid, blijheid is de leuze.

Het leven staat in dienst van de natuur en/of klimaat en bepaald het ritme van de dag. Ze hebben allemaal tabellen van de getijden, want op een normale dag stijgt de zeespiegel toch nog met een kleine twee meter. Echter op slechte dagen kan het water wel 15 meter stijgen en loopt het hele gebied, inclusief wegen en huizen onder water.

Tot 11 uur in de morgen is de temperatuur nog goed te doen, maar rond drie, vier uur in de middag is het er snikheet, daarna is het prima strandweer, als het tenminste eb is, anders staat het water tot aan de rand van het regenwoud. Daarna wordt het snel donker en gaan de meeste mensen rond 21.30 uur naar bed. Alleen de regenwoud- geluiden gaan nog even door.

Op onze wandelingen hoopten wij de "Cassowary" tegen te komen, een speciaal soort struisvogel, met felle kleuren rond hals en kop, maar dat is niet gelukt. Wel de "shit", maar geen enkele veer!

Het mooi ingerichte "Discovery Center" verschafte ons wat meer diepgang over het regenwoud en zijn bewoners. De krokodillen-rondvaart hebben we maar overgeslagen, die hebben we al meer gezien, evenals het tafereel van onze potige Duitse buurvrouw, toen deze aanstalte maakte om te gaan douchen in een badkamer, zonder lamellen. Dus heb ik de terras-stoelen maar aan de kant geschoven, om ons deze voorstelling te besparen en haar enige privacy te gunnen.

Nadien spartelen we nog wat in de lauwwarme zee om 's avonds de "azaron" maar weer te hanteren om de jeukende bulten van onze vrienden, te reduceren. Ja,.. vakantie hier, is soms wat ongemakkelijk! 

De terugkeer naar Cairns verloopt vlekkeloos en na een rustige vlucht van een dikke twee uurtjes, zijn we in Alice Springs geland, waar de verstikkende hitte als een warme deken over ons heen valt. Dat kan nog wat worden op onze 4-daagse woestijntocht die morgen van start gaat. Gelukkig kunnen we nu nog genieten van de airco, in een soort Hilton hotel en onze bagage opnieuw inrichten, voor de komende dagen. We zijn benieuwd, maar ook wel een beetje bezorgd over het klimaat en de ongetwijfeld aanwezige insecten, die behoorlijk vervelend kunnen zijn.

Over een kleine week horen jullie, of we dit hebben overleefd.

Groetjes, Els en Tjeu

  BEEKJE OP WEG NAAR DE ZEE

  CANOPY-SIGHT REGENWOUD

  KLEURIGE BLOEI

  HANGENDE "OROPENDOLA" NESTJES